Tot ieders stomme verbazing loopt ineens de produktie van de cro-magnon-gobelin op rolletjes! Dat wil zeggen.. tot ieders verbazing, behalve die van Miriam van Velthoven van Comic House. Zij greep het initiatief en nog geen dag later stonden we bij een printer in Amsterdam die exact begreep wat de bedoeling was. En de daad bij het woord voegde door vandaag een proefdruk af te leveren waarbij iedereen hier op het kasteel tranen in de ogen van ontroering kreeg. Het wordt een schitterend ding, niet in de laatste plaats door het talent van inkleurster Marloes Dekkers, die met een onnavolgbare techniek het beeld vervolmaakt.
Mijn werk zit erop; ik hoef vanaf nu alleen nog maar bedachtzaam naar de vorderingen te kijken als nieuwe inkleuringen of prints arriveren, of naaister … even checkt of de techniek overeenkomt met de algehele sfeer van het doek. Half juni moet het doek hangen en mogen de beesten vrijuit door de Hasselaerzaal rennen.
Het was een onvergetelijke maand, ook dankzij de vele vrijwilligers die het kasteel bemannen, en het geweldige personeel van het Grand Cafe.

Maar vooral Caroline van der Lee moet uitgebreid worden genoemd, want zonder haar was dit hele projekt niet eens aangevangen. Zij maakte het allemaal mogelijk, met steun van de stripintendant van het BKVB. Ik wil iedereen op het kasteel en daaromheen een stevige omhelzing geven voor de inzet en het oprechte enthousiasme! Tot heel binnenkort!

9 april – de beoogde techniek voor het wandkleed is zo uniek dat geen drukkerij in Nederland het kan uitvoeren, zo blijkt na een vermoeiende telefoonronde door grafisch Nederland. De Cro Magnon ijdeltuit mag daaruit gevolgtrekken dat hij goed bezig is want baanbrekend en gierend avant garde. Hij moet dan wel even zijn vingers in zijn oren doen als klinkt dat de werkelijke reden van zijn uniciteit is dat het door hem gewenste procede volslagen uit de tijd en uiterst milieu-onvriendelijk is.
We gaan straf door en bellen nu al naar Vlaamse drukkerijen die, zoals iedereen weet, tijdloos zijn en zonder uitzondering in een onverwoestbaar milieu gevestigd zijn.

7 april – hoog bezoek op het kasteel vandaag, en dan heb ik het niet over de demissionaire minister die vandaag een vorkje kwam prikken. Het bezoek waarover ik het heb is allerminst demissionair, integendeel, hij regeert al sinds de jaren vijftig met zachte hand over het Nederlandse tekengilde. Dick Bruna zelf kwam in zijn fonkelnieuwe Volvo het voorplein van het kasteel opgereden om de vorderingen van het Cro Magnon-projekt te inspekteren. Voor de gelegenheid was Peter de Wit natuurlijk ook aanwezig, en zo ontstond er op het terras een memorabel gesprek over van alles en nog wat, met nadruk op het vak en alles wat daarbij komt kijken.
De stoel waarop Dick Bruna zat is nu te bewonderen als vast onderdeel van de historische collectie van Kasteel Groeneveld.

Dit is helemaal geen slechte manier van werken, zeg. Af en toe het park in, op zoek naar nieuwe dieren om te tekenen, met een notitieblok in de hand. Dat natuurlijk onmiddellijk kletsnat regent als er een onverwachte bui losbreekt, net op het moment dat ik helemaal aan het andere eind van het landgoed wat paarden aan het tekenen ben.
Maar de Cro-Magnon-mens lachte om een buitje, en die had niet eens een schetsboek. Dus ik klaag niet en laat het potlood fluitend door het verpulpte papier snijden.

3 april – de vingers gekraakt, de gewrichten versoepeld, diep ingeademd. Het vangt aan – het bedenken en tekenen van een reusachtig wandkleed met hordes dieren en insekten die in en om het kasteel vertoeven.
Uitgangspunt is de sfeer die rotstekeningen bij me oproepen. Zomer 2009 stond ik voor het eerst van mijn leven in de grot van Lascaux – nou ja, de facsimile replica van de originele grot, want het zweet van de toeristen zorgde ervoor dat het dertigduizend jaar oude kunstwerk in rap tempo beschimmelde en voor altijd verloren dreigde te gaan.
De urgentie, de trefzekerheid en de toewijding waarmee de vroege Cro-Magnon mens de hem – of haar – omringende fauna op de rots wist vast te leggen ontroert me intens. Zonder te pretenderen dat ik diezelfde toewijding en overgave ook maar kan benaderen wil ik toch een poging in die richting doen.
Genoeg getheoretiseerd! Werken, Kolk!

2 april
Intrek genomen in de grootste werkkamer die ik ooit heb gehad. Hij is voorzien van een zithoek die een middelgroot topoverleg kan huisvesten, en een open haard waar het complete vagevuur in zou passen.

In afwachting van vriend en kompaan Peter de Wit om vandaag samen een nieuw boek samen te stellen.
Buiten schijnt de zon, de natuur is hard bezig met voorjaarswerkzaamheden zoals uitbotten en ontknoppen.